Zazou

Mijn lieve Zazou, Stink,
mijn lantaarn in het duister, mijn maatje, mijn trouwe sidekick…
de beste hond die ik me ooit had kunnen wensen.

Het voelt zo onwerkelijk hoe snel alles veranderd is.
Vier weken geleden was je nog kerngezond, vol energie, levenslust en die typische Border Collie - blik die alles begreep zonder woorden.
En nu… die harde, onverwachte diagnose. Osteosarcoom. Uitzaaiingen. Woorden die koud en zwaar klinken, maar nooit kunnen vatten wie jij bent.

Want jij bent zoveel meer dan een ziekte.
Jij bent de zachte neus die me ’s ochtends begroette,
de trouwe schaduw die me overal volgde,
de stille kracht die er altijd was, zonder vragen, zonder voorwaarden.

Je hebt mijn dagen gevuld met licht,
mijn moeilijke momenten draaglijk gemaakt,
en mijn hart groter dan ik ooit had gedacht.

Hoe neem je afscheid van zo’n ziel?
Hoe laat je los wat zo diep verweven is met wie je bent?

Misschien door vast te houden aan wat blijft.
Aan jouw warmte, jouw trouw, jouw liefde — puur en onvoorwaardelijk.
Aan alle herinneringen die niemand ooit van me kan afnemen.

Zazou, jij was niet zomaar een hond.
Je was familie.
Je was thuis.

Dank je wel voor alles wat je mij hebt gegeven.
Voor elke stap samen, elke blik, elk moment.
Je blijft voor altijd mijn licht, zelfs in het donker.

Rust zacht, mijn liefste meisje. ♥️