Minou

Lieve Minou,

Eind november 2013 zagen we jouw fotootje voorbijkomen op het facebookprofiel van één dan onze buren.
Een kennis van haar bleek allergisch te zijn voor katten en moest dus noodgedwongen op zoek naar een nieuwe thuis voor jou. Je had al wat watertjes doorzwommen en al enkele huisjes en baasjes gekend, maar dat gouden mandje had je dus helaas nog niet gevonden.
Ik - een echte hondenmens - voelde op slag zoveel liefde en sympathie voor dat lieve poezenkopje, hier thuis waren we dan ook meteen unaniem 'Wij willen deze knappe dame haar gouden mandje schenken'.
Met vallen & opstaan en heel veel geduld raakte je meer en meer vertrouwd met ons en je nieuwe thuis. Je verleden had wel duidelijk zijn sporen nagelaten op je karakter: nieuwe mensen, vreemde geluiden,... het was geen goede combinatie. Toch ben je de laatste jaren steeds meer gaan openbloeien en zagen we dat je echt je draai had gevonden bij ons, eindelijk had je je vertrouwen teruggevonden en waagde je je op je 'oude dag' al eens aan een 'snuffelsessie' wanneer er iemand op bezoek kwam in plaats van weg te vluchten.
Wie had ooit kunnen denken dat die kleine pootjes zo'n grote afdruk konden nalaten in ons hart...
Wij waren helemaal nog niet klaar om afscheid te nemen, maar weten dat je nu geen pijn meer hebt, maakt het verdriet een klein beetje meer draagbaar...
Lieve Minou, wat missen we je nu al.
Je 'hondenstreken' (want geef toe soms had je wel eens een identiteitscrisis), je zacht getrappel op mijn buik voor je je voor de rest van de avond op mij neervleidde en met een boos oog keek als ik ook maar waagde om te durven recht staan, het ongeduldig miauwen als je eten niet snel genoeg voor je stond, de wassessies voor het raam, het curieuzeneuzen wanneer we thuis kwamen van de winkel,... al die kleine dingen waarin je zo aanwezig was...
We gaan je nooit vergeten meisje, rust maar zacht, je hebt het meer dan verdiend ❤️😘✨💫