Dobby

Wat doet het pijn om afscheid te moeten nemen van jouw lieve Dobby…
Dobby, hondje met het gouden mandje. Want dat was het echt. Jij hebt het geluk gehad om baasjes te hebben die alles, maar dan ook écht alles voor jou deden. Jouw leven was één groot verhaal van liefde, geduld, zorg en onvoorwaardelijke toewijding.
Jij was het vriendinnetje van onze Mundo, en wat ga ik jou missen. Ik keek er altijd zo naar uit als je kwam logeren. Dat grappige snoetje vol mimiek, je snelle likjes, je pittige karakter en die heerlijke divastreken… Je had zo’n eigen willetje en precies daardoor was je zo ontzettend bijzonder.
Je hebt een mooie leeftijd bereikt, maar als je zoveel van een hondje houdt, is geen enkel afscheid ooit op het juiste moment. Het blijft altijd veel te vroeg.
Ik hoop dat je nu vrolijk over de regenboogbrug huppelt, lieve Dobby, met die eigenwijze blik in je ogen. Dat je daar eindeloos kunt rennen door de mooiste velden, zonder pijn of ouderdom. En ik weet bijna zeker dat er een berg lekkers op je wacht, want eten… daar kon jij zo intens van genieten.
Mundo zal je missen. En wij ook.
Rust zacht, mooi meisje. Je laat kleine pootafdrukjes achter die voor altijd in onze harten blijven.
Nancy en Erik, ik wens jullie alle kracht toe om dit immense gemis te dragen. Jullie hebben Dobby het allermooiste leven gegeven dat een hondje zich kan wensen. Dat is een onbetaalbaar cadeau. De liefde die jullie deelden stopt niet vandaag, die blijft voor altijd bestaan.

Een hele dikke knuffel. Alle lies
❤️ Van Kristel, Gert en Mundo